To whom do these belong ?

Matthew 22:15-22 struck my heart deeply when I read it again recently.

The Pharisees came to Jesus with a trap. They asked whether it was right to pay taxes to Caesar. A yes would anger the people, and a no would anger Rome. Jesus asked for a coin and said, “Whose picture and title are stamped on it?” They answered that it was Caesar’s. Jesus told them to give Caesar what is Caesar’s, and to give God what is God’s.

The coin carried Caesar’s image, so it belonged to him. Now ask ourselves a harder question: whose image is stamped on us? Genesis tells us that we were made in God’s image. If a coin belongs to the one whose face it bears, then we belong to God.

Our time. Every hour is a gift from Him. Do our best hours go to entertainment, ambition and screens, while God gets what is left over? Or do we give Him the best hours of our day before getting busy with our life?

Our body. It is not our own. Is it for His purposes, or only for our own comfort and appearance? Or are we enslaved to an idol (anything that we depend on more than God) ?

Our money. Do we pay our bills, chase our wants and follow the world’s priorities, then hand God whatever remains? Do we give to God’s house so His priests could do Kingdom work without worrying about food?

God’s claim on us is total, because what bears His image is His. So pause and ask, “To whom do these belong?” If the honest answer is God, let our calendar, our lifestyle and our bank account show it.

Give Him the first and the best, not the leftovers.

Matthew 22:15-22 NLT

Taxes for Caesar

¹⁵ Then the Pharisees met together to plot how to trap Jesus into saying something for which he could be arrested. ¹⁶ They sent some of their disciples, along with the supporters of Herod, to meet with him. “Teacher,” they said, “we know how honest you are. You teach the way of God truthfully. You are impartial and don’t play favourites. ¹⁷ Now tell us what you think about this: Is it right to pay taxes to Caesar or not?”

¹⁸ But Jesus knew their evil motives. “You hypocrites!” he said. “Why are you trying to trap me? ¹⁹ Here, show me the coin used for the tax.” When they handed him a Roman coin,^{[a] 20} he asked, “Whose picture and title are stamped on it?”

²¹ “Caesar’s,” they replied.

“Well, then,” he said, “give to Caesar what belongs to Caesar, and give to God what belongs to God.”

²² His reply amazed them, and they went away.

“Bunlar kimin?”

Ferisiler, İsa’ya bir tuzakla geldi. Matta 22:15-22’de, Sezar’a vergi vermenin doğru olup olmadığını sordular. “Evet” cevabı halkı kızdıracaktı, “hayır” cevabı ise Roma’yı. İsa bir para istedi ve şöyle dedi: “Bunun üzerindeki resim ve yazı kimin?” Onlar, “Sezar’ın” diye cevap verdiler. İsa da Sezar’ın hakkını Sezar’a, Tanrı’nın hakkını Tanrı’ya vermelerini söyledi.

Para Sezar’ın suretini taşıyordu, bu yüzden ona aitti. Şimdi kendimize daha zor bir soru soralım: Üzerimizde kimin sureti var? Yaratılış kitabı bize Tanrı’nın suretinde yaratıldığımızı söyler. Bir para, yüzünü taşıyan kişiye aitse, biz de Tanrı’ya aitiz.

Zamanımız. Her saat O’ndan bir armağandır. Günün en verimli saatlerini eğlenceye, hırslarımıza ve ekranlara mı ayırıyoruz, Tanrı’ya ise geriye kalanı mı veriyoruz? Yoksa hayatımızın telaşına dalmadan önce günün en iyi saatlerini O’na mı veriyoruz?

Bedenimiz. Bedenimiz bize ait değil. Bedenimiz O’nun amaçları için mi, yoksa yalnızca rahatımız ve görünüşümüz için mi? Yoksa bir puta (Tanrı’dan daha çok bağlandığımız her şey) mı kul olduk?

Paramız. Faturalarımızı ödüyor, isteklerimizin peşinden koşuyor, dünyanın önceliklerini takip ediyor, sonra da Tanrı’ya geriye kalanı mı veriyoruz? Yoksa Tanrı’nın evine, hizmetkârları geçim kaygısı çekmeden O’nun Egemenliği için hizmet edebilsin diye mi veriyoruz?”

Tanrı’nın üzerimizdeki hakkı eksiksizdir, çünkü O’nun suretini taşıyan, O’na aittir. Öyleyse durup soralım: “Bunlar kime ait?” Dürüst cevabımız “Tanrı’ya” ise, takvimimiz, yaşam tarzımız ve banka hesabımız bunu göstersin.

O’na ilkini ve en iyisini verelim, artakalanı değil.