the Snobbish

In the Book of Obadiah, Edom believed it was untouchable. Its people lived in a rock fortress high in the mountains, looking down on the world below. Then God spoke through Obadiah: “You have been deceived by your own pride because you live in a rock fortress and make your home high in the mountains. ‘Who can ever reach us way up here?’ you ask boastfully” (Obadiah 1:3, NLT).

Notice the word :deceived. Pride rarely announces itself. It disguises itself as confidence, status, or simply being better placed than others. The snobbish person is not only unkind to those below, but also deceived about where their height came from.

I learned this early. When I became Head of the Human Resources Department, I was young for the role. My Managing Director called me into his room and said, “You are very young to be a Head of Department. Remember to always be humble.” I never forgot his words. For ten years as a Human Resources Director, I spoke to the cleaners the same way I would speak to the Board of Directors. Position changes the seat we sit in, but never the worth of the person across from us.

Although I was not a very fervent Christian then, deep in my heart I knew that everything I held was from God. Looking back, it was never about how good I was, but about how good God is. I remain thankful for a mentor who helped me at the start of my leadership journey.

Then came Cappadocia. The early years were not easy. I went from leading a company to being a housewife, and it took a great deal out of me. If my identity had rested on a title, I would have crumbled. But humility had always been my cornerstone, and it held when the title was gone.

I will be honest: humility has sometimes meant being bullied by people who mistook gentleness for weakness. “But He gives us even more grace to stand against such evil desires. As the Scriptures say, ‘God opposes the proud but favors the humble’” (James 4:6, NLT).

Edom’s fortress could not save it. Titles, achievements and positions are only high places, never safe ones. Grace is the only ground that holds.

Stay low, stay grateful, and remember who lifted you up.

Kibirli

Ovadya Kitabı’nda Edom, kendisine dokunulamayacağına inanıyordu. Halkı dağlarda yüksek bir kaya kalesinde yaşıyor, aşağıdaki dünyaya tepeden bakıyordu. Sonra Tanrı, Ovadya aracılığıyla konuştu: “Kaya kovuklarında yaşayan, Evini yükseklerde kuran sen! Yüreğindeki gurur seni aldattı. İçinden, ‘Beni kim yere indirebilir?’ diyorsun” (Ovadya 1:3, Kutsal Kitap Yeni Çeviri).

Aldattı sözcüğüne dikkat edin. Gurur kendini nadiren belli eder. Özgüven, statü ya da sadece başkalarından daha iyi bir konumda olmak kılığına bürünür. Kibirli insan yalnızca altındakilere karşı kaba değildir, aynı zamanda yüksekliğinin nereden geldiği konusunda da aldanmıştır.

Bunu erken öğrendim. İnsan kaynakları departmanının başına geçtiğimde bu görev için gençtim. Genel Müdürüm beni odasına çağırdı ve şöyle dedi: “Yaşına göre bir departmanın başına geçmek için çok gençsin. Her zaman alçakgönüllü olmayı unutma.” Sözlerini hiç unutmadım. On yıl boyunca insan kaynakları direktörü olarak temizlik görevlileriyle de, yönetim kuruluyla da aynı şekilde konuştum. Makam, oturduğumuz koltuğu değiştirir, ama karşımızdaki insanın değerini asla değiştirmez.

O zamanlar çok hevesli bir Hıristiyan olmasam da, yüreğimin derinliklerinde sahip olduğum her şeyin Tanrı’dan geldiğini biliyordum. Geriye baktığımda, mesele hiçbir zaman benim ne kadar iyi olduğum değil, Tanrı’nın ne kadar iyi olduğuydu. Liderlik yolculuğumun başında bana yardım eden bir akıl hocam olduğu için minnettarım.

Sonra Kapadokya geldi. İlk yıllar kolay değildi. Bir şirketi yönetmekten ev hanımlığına geçtim ve bu bende büyük bir yıpranmaya yol açtı. Kimliğim bir unvana dayansaydı, yıkılırdım. Ama alçakgönüllülük hep temel taşım olmuştu ve unvan gittiğinde de beni ayakta tuttu.

Dürüst olayım: alçakgönüllülük bazen, nezaketi zayıflık sanan insanlar tarafından ezilmek anlamına geldi. “Yine de bize daha çok lütfeder. Bu nedenle Yazı şöyle diyor: «Tanrı kibirlilere karşıdır, ama alçakgönüllülere lütfeder.»” (Yakup 4:6, Kutsal Kitap Yeni Çeviri).

Edom’un kalesi onu kurtaramadı. Unvanlar, başarılar ve makamlar yalnızca yüksek yerlerdir, güvenli yerler değil. Tutunacak tek sağlam zemin lütuftur.

Alçakta kal, şükret ve seni kimin yükselttiğini hatırla.